Nog bijna drie maanden , en dan word ik zestien . Tegen beter weten in toch maar eens bij mijn vader informeren of er misschien een brommer "in zat" voor mijn verjaardag . Normaal gesproken kregen we vrij bescheiden cadeau's en ik verwachtte er eigenlijk niet serieus iets van . Toen mijn vader mij aangehoord had , pakte hij de telefoon , en na enige tijd hoorde ik hem tegen iemand aan de andere kant van de lijn zeggen ; "mijn zoon is binnenkort jarig en wil graag een nieuwe brommer" . Ik had eigenlijk niet eens durven hopen op een tweedehandsje , maar zou ik nu ècht een nieuwe brommer krijgen voor mijn verjaardag ? Nadat mijn vader een paar dingen had opgeschreven en gezegd had dat hij mij zelf wel langs zou sturen en opgehangen had verteldde hij dat het "geregeld was . Ik kon volgende week al beginnen met mijn krantenwijk , en ieder gulden die ik verdiend had zou hij verdubbelen tot ik de brommer kon kopen die ik wilde . Potver ! Het is uiteindelijk een goedkope tweedehands brommer geworden . Mooie tochten heb ik hemaakt op die oude brommer , en ook al hadden mijn vriendjes veel mooiere Kreidlers en Zundapps met veel chroom ; de mijne had ik "zèlf" verdiend ! Heel mijn leven heb ik plezier gehad van de lessen van mijn ouders . Ze hebben me de waarde van geld leren kennen , en me de weg gewezen zelfstandig te worden en de consequenties van mijn eigen leven te dragen . Luisterend naar het Theater van het Sentiment moet ik weer aan dat telefoongesprek van mijn vader denken en realiseer me dat ik mij zoveel dingen die vanavond in het Theater voorbij komen nog zo levendig kan herinneren . Misschien omdat het leven toen nog simpeler was ; geen internet en electronica , en de radio was bij ons thuis prominent aanwezig . Nu we in het buitenlad wonen is dat eigenlijk nog steeds een vaste gewoonte ; 's avonds tussen 20:00 en 23:00 uur zitten we vaak via het internet aan de radio "gekluisterd" om maar niets te missen van die mooie dagen van weleer ..... Groetjes vanaf Malta .....

Goedenavond, In maart 1975 heb ik mijn man leren kennen. Het was liefde op het 1e gezicht. Een van de eerste onderwerpen waar we over spraken was een LP van Gino Vanelli, toen voor ons een nieuwe artiest. Zijn LP was een soort LP van de week (weet niet meer hoe dat heette). Een jaar na onze ontmoeting zijn we getrouwd en hebben een heerlijk huwelijk achter de rug die 32 jaar heeft geduurd. Tot mijn verdriet is mijn man bijna 2 jaar geleden overleden. Maar gelukkig kan ik terug kijken op een prachtig deel van mijn leven waarin ik samen was met mijn grote liefde. Ik luister daarom nu dan ook met echt veel sentiment naar jullie uitzending vanavond. Dank daarvoor. Groetjes, Anita

Hallo Marc Vandaag is het precies 35 jaar geleden dat wij, Mat en Toos voor de wet zijn getrouwd. Ik moest hier gelijk aan denken. Mat heeft nl. een gruwelijke hekel aan stropdassen, maar hij moest en zou er een om met trouwen. Het eerste wat hij deed toen we uit het stadhuis kwamen, je raadt het al: de stropdas af. Op 12 april 1975 zijn wij voor de kerk getrouwd en jawel hoor, na de receptie ging de stropdas af en die werd later per opbod verkocht aan een oom, die zelf ook nooit stropdassen droeg. Maar hij hasd de stropdas van Mat altijd bij zich. Helaas is die oom ongeveer 20 jaar na ons trouwen overleden. Hij had wel tegen mijn tante gezegd dat ze de stropdas terug moest geven aan ons. Dat is dus gebeurd. Nu hebben we een mooi aandenken aan onze oom en de trouwdag. Deze stropdas gaat dus nooit meer weg. Groetjes, Toos van Lieshout